Zaufanie

„Nie uda się”. „Ja się do tego nie nadaję”. „Nigdy się nie odważę”.

Kto nie myślał w ten sposób? Kto nigdy nie wypowiedział tego typu zdań? W obliczu nieoczekiwanych zmian, nowych zadań, wyborów w życiu osobistym i zawodowym odczuwamy strach.

Jak zdobyć zaufanie do samego siebie?

Zaufanie to klucz do osiągnięcia wymarzonego celu i do szczęścia jednak trudno określić dokładnie jego definicję. Pozwala reagować z pewnością i spokojem w różnych sytuacjach życiowych, dzięki niemu czujemy się dobrze sami z sobą. Dopiero jego brak staje się przeszkodą.

Ralph Waldo Emerson określił zaufanie do siebie jako siłę, która się przejawia w naszych działaniach, myślach, gestach. Wykorzystuje wewnętrzne zasoby, aby odpowiedzieć na zastaną sytuację. Mieć zaufanie to: znać swoje możliwości i wierzyć w ich odpowiednie wykorzystanie.

Co to oznacza dla jeźdźców?

Jonathan Rougier, psycholog sportowy mówi, że jeździec wyrobi do siebie zaufanie, gdy: 1. Ustawi cele i do nich dąży. Ustalenie celów pozwala na zorganizowanie pracy. To także źródło motywacji i postępów. Do określenia celów wykorzystaj metodę SMART.

S – sprecyzowany, M – mierzalny, A – atrakcyjny, R – realistyczny, T – terminowy

2. Włączy zachowania rutynowe. Drobne czynności, które wchodzą w krew np. *Przygotuje w punktach zestaw ćwiczeń na rozprężalni; ustali kolejność ćwiczeń i trzyma się poszczególnych etapów. *Stworzy listę sprzętu do przygotowania przed zawodami. * Wizualizuje przejazd w głowie, nauczy się programu na pamięć. Dzięki temu nie musi się martwić, że nie najedzie na którąś z przeszkód albo zapomni figurę w programie ujeżdżeniowym.

3. Uciszy wewnętrznego krytyka. Kiedy napięcie rośnie do głosu dochodzi krytyk. 
Mówi tym głośniej, im mniej zaufania masz do swoich umiejętności. 
Myśli orientują się w kierunku najgorszych scenariuszy. 
Przeanalizuj twoje negatywne myśli, z jakiego powodu się pojawiają? 
Czy ze strachu przed upadkiem? Czy z powodu nieznanej sytuacji? 
Zastąp myśli negatywne myślami optymistycznymi, pisałam o tym w artykule https://kasianafali.wordpress.com/2020/08/23/magia/

Jeżeli nie masz wprawy w wykorzystywaniu pozytywnego myślenia, nie martw się, zaufanie do samego siebie można rozwijać w trakcie całego życia. Droga ku zaufaniu wiedzie przez różne etapy: poznanie siebie, zmianę spojrzenia na samego siebie, pozbycie się automatycznych zachowań, które przeszkadzają, a nie pomagają w rozwoju. A także podejmowanie ryzyka.

Ryzyko to nie tylko robienie rzeczy niebezpiecznych, opuszczenie strefy komfortu także może wywoływać strach. O tym w kolejnym wpisie.
*
Pytacie mnie jak utrzymać równowagę w czasie jazdy bez strzemion. 
Jazda bez strzemion to najlepszy sposób na poprawę dosiadu. koniJednak, aby jak najwiecej skorzystać z jej dobroczynnych działań, należy stosować ją z wyczuciem. 
Jestem przeciwna jeżdżeniu bez strzemion przez całą godzinę. To nie ma sensu.  Jeździec jest zmęczony, ma obolałe, napięte mięśnie, a efekt jest taki, że jazda konno kojarzy mu się ze średniowiecznymi torturami. 

Najlepiej dozować jazdę bez strzemion z jazdą w strzemionach. Na koniec seansu możesz też odczepić strzemiona i jeździć ostatnie 10 min. zupełnie bez. Oczywiście na koniu, do którego masz całkowite zaufanie.

Pokonaj lęk

Strach ma wielkie oczy. Tak mówi przysłowie. Jest w tym wiele racji, bo im bardziej się czegoś boimy, tym straszniejsze się to coś wydaje. Dzieci boją się ciemności, skrzypiących szaf. A czego boją się jeźdźcy?

Jeździectwo to sport ryzykowny, faktorem strachu może być: brak doświadczenia, upadek – a co za tym idzie kontuzja, charakter konia (albo jeźdźca. Niektórzy są nerwowi z natury. Poza tym są tacy, którzy potrafią nad strachem zapanować, inni nie).

Uważa się, że stres pomaga w walce z samym sobą, z własnymi słabościami, dzięki niemu można rozwijać umiejętności. Jednak bardzo często pod wpływem silnego wzburzenia tracimy zdolność koncentracji i wyciągania logicznych wniosków. A to prowadzi do katastrofy.

Zbadanie strachu, jego źródeł, wpływu, jaki wywiera na ciało i umysł, pozwala go przeanalizować, zaakceptować i zapanować nad nim.

Paraliżujący strach – sprawia, że normalne działanie jest utrudnione. Nie stosujesz prawidłowo pomocy. Nie możesz wykonać ruchu, jesteś spięty. Nie potrafisz się skoncentrować, masz pustkę w głowie, nie możesz sobie przypomnieć żadnej rady. Zaciskasz kolana, blokujesz stawy, nie podążasz za ruchem konia. Wasze duo nie funkcjonuje poprawnie, w dodatku przekazujesz koniowi własny stres. Efekt?

Sztywny dosiad, zaciśnięte kolana, to prosta droga do tego, aby wylądować na ziemi. Aby tego uniknąć należy opierać się na strzemionach. Rozluźnione stawy są warunkiem dobrego funkcjonowania stopy.

Strach powoduje, że jesteś agresywny? Zaskoczony niespodziewanym obrotem sytuacji, gdy koń odmawia skoku, tracisz zimną krew? Brutalnie korygujesz konia? Po pierwsze: myślisz, że działając w ten sposób, uczysz konia, aby więcej tego nie robił – błąd. Po drugie: reagujesz pod wpływem emocji. Jednak nic nie usprawiedliwia brutalnego zachowania. Nad utratą samokontroli trzeba się nauczyć panować.

Przede wszystkim przeanalizuj twój strach. Co go wywołuje? Jakie sytuacje?

Dostosuj się. Boisz się nerwowych koni? Wybieraj spokojne. W teren wyjeżdżaj w towarzystwie. Trenuj w maneżu albo na ujeżdżalni zamkniętej barierkami – ograniczona przestrzeń daje poczucie bezpieczeństwa. Rozmawiaj o twoich obawach z instruktorem jazdy konnej. Strach trzeba oswoić, a rozmawiając o nim, sprawiasz, że staje się mniejszy.

Równowaga

Równowaga to stan ducha. Mówimy o kimś, że nie dał się wyprowadzić z równowagi, zachował zimną krew. Niektórzy twierdzą, że szczęście jest równowagą („Le bonheur c’est l’équilibre”- Mylène Muller, trener rozwoju osobistego).
Stan harmonii z otoczeniem; pozwala zachować spokój i pewność siebie we wszystkich okolicznościach. Niezbędna w życiu, jak i w jeździe konno.

Weźmy na przykład galop.
Galop pozwala koniom osiągnąć maksymalną prędkość, jednak nie oznacza to, że jest przeznaczony tylko do wyścigów. Poza tym, o tym nie należy zapominać, konie ratują się ucieczką przed zagrożeniem. Dlatego nie można u konia wywoływać odruchu ucieczki przed pomocami — obijająca boki pięta, agresywny głos, czy palcat. Ten chód na trzy takty można uzyskać na spokojny sposób.
W zaufaniu i harmonii galopować na długich wodzach. (Galop i poprawne stosowanie pomocy opiszę w osobnym artykule).

Jak w takim razie osiągnąć stan zaufania?

Jeżeli potrafisz panować nad własną równowagą i poprawnie używasz pomocy, otrzymasz galop łagodny i przyjemny. Przede wszystkim trzeba stosować pomoce w sposób zrozumiały dla konia, bez niepotrzebnych ruchów. Aby poprawnie stosować pomoce potrzebna jest dobra równowaga.
Czyli koło się zamyka.

Jak pracować nad równowagą?

Najpierw wyjaśnię, co oznacza równowaga na koniu. Oto co mówi Wiliam Fox-Pitt, jeździec startujący w WKKW, który ogromną wagę przywiązuje do ćwiczenia równowagi. Dobra równowaga jest wtedy, kiedy jeździec ściągnięty z siodła w takiej pozycji, w jakiej jest na koniu, postawiony na ziemi trzyma się na stopach. Jeżeli spada na przód, albo na tył, to koń musi rekompensować brak równowagi.

Kilka ćwiczeń na poprawienie równowagi na koniu.

1. Ręce na tylnym łęku. W kłusie ćwiczebnym bez strzemion łapiesz tylny łęk i starasz się pozostać jak najdłużej w tej pozycji. Celem tego ćwiczenia jest kontrola konia za pomocą dosiadu. Pamiętaj o tym, aby utrzymać prostą postawę, nie ściskać kolan, nie przesuwać nóg w przód.

2. Podnoszenie kolan w górę. W kłusie podnosisz kolana równocześnie na wysokość przedniego łęku, możesz się przytrzymać grzywy. Zwracaj uwagę na: plecy, aby nie przechylać się do tyłu, nogi, które ściskają siodło, biodra — czy podążasz za ruchem? Proste plecy i rozluźnione biodra — droga do sukcesu.

3. Żandarm czy jockey? Ćwiczenie do wykonania w kłusie, albo galopie. Chodzi o zmianę pozycji w czasie jazdy „w równowadze” czyli stojąc w strzemionach. Żandarm — to pozycja wyprostowana łącząca punkty ramię – biodra – kostki. Jockey — pozycja bardziej przy koniu, ramiona z przodu, pośladki przesunięte w tył, brzuch nad grzbietem konia. Zmiana pozycji co 10 foulées.

Kolejne ćwiczenia wymagają dużej motywacji, gdyż stopień trudności wzrasta. Dla jeźdźców stawiających sobie wysoko poprzeczkę i lubiących wyzwania.

4. Skoki bez trzymania wodzy. To coś dla miłośników tańca irlandzkiego. W kłusie lub galopie, skok amortyzujesz w stawach skokowych i biodrach. Wodze związujesz w węzeł i przy najeździe na przeszkodę kładziesz ręce na udach.

5. Uff, ostatnie ćwiczenie z serii. Co nie oznacza, że będzie łatwe. Tym razem skaczesz bez strzemion. Wahou, poczuj się jak Indianin, który pokonuje nurt rwącej rzeki. To ćwiczenie przyda ci się w momencie, kiedy stracisz strzemiona przed skokiem w czasie zawodów. Mimo przeciwności losu będziesz spokojnie kontynuować parkur.
Te ćwiczenia, a także wiele innych znajdziesz na blogu Equisense https://blog.equisense.com

Skok przez oxer

Już widzę, jak drapiesz się w głowę myśląc, że coś z tym wpisem jest nie tak. Przecież jeżdżę ujeżdżenie. Zgadzam się, jednak, gdy pracowałam w klubie sportowym przygotowywałam zajęcia także dla skoczków, dlatego teraz mogę coś na ten temat powiedzieć.Przede wszystkim nie skacz przez oxer!Oxer to przeszkoda złożona, w przeciwieństwie do stacjonaty – przeszkody pojedyńczej. Przeszkody można układać w szereg, wtedy w jednej linii spotkasz kombinację stacjonat i oxerów. Ale od tego nie zaczynaj.

Zacznij od belek na ziemi. Tak, dobrze widzisz. Każdy z zawodników, którzy uczestniczą w Grand Prix, zaczynał od belek na ziemi. Aby nie pozostawiać Cię w niepewności skorzystam z artykułu ” Skoki – sprawa zaufania”.

Na początku nauki skoków podstawą jest równowaga, następnie kontrola szybkości. Mechanizm skoków powiązany jest ze zwalnianiem, przyspieszaniem, a także ze wznoszeniem i opadaniem. Wrażenia można porównać do tych odczuwanych w czasie przejazdu na nartach przez muldy – bez przerwy trzeba amortyzować wstrząsy. Jeździec może dopasować się do konia dzięki dobrze pracującym stawom. Musi zginać, a przede wszystkim prostować ramiona, aby nie przeszkadzać ruchom szyi, która pozwala koniowi zachować równowagę. Aby koń mógł poprawnie funkcjonować jeździec nie może blokować ani rąk, ani ramion. Najważniejsze to podążać za ruchem, „być z koniem” pozostając rozluźnionym. Poznaj partnera, z którym spędzisz wiele weekendów na terenach konkursowych, to pozwoli stworzyć atmosferę zaufania. 

Tracé – słowo, które odbiera sen początkującym jeźdźcom – najazd prostopadły do przeszkody, na środku. Najlepiej jak dasz koniowi czas na analizę sytuacji, będzie mógł ocenić dystans i odpowiednio się odbić.Wracając do belek na ziemi. Rozgrzewka to ważny, acz często niedoceniany element, przygotowuje do treningu i pozwala uniknąć kontuzji. Najpierw rozgrzej konia w energicznym stępie na luźnych wodzach, pozwól mu wyciągać szyję jak najdalej w przód, to dla niego ćwiczenie rozciągające. W stępie możesz wykonać ćwiczenie z belkami, wystarczą 4. Ustaw je w odległości 80 cm/1 m – to zależy od konia, mniejszy/większy – naprowadź konia prostopadle na środek belki. To doskonała rozgrzewka – wykonuj na luźnych wodzach, aby nie blokować konia. Belki na ziemi możesz wykorzystać także w trakcie seansu, wtedy koń koncentruje się na pracy nóg. Można tutaj zastosować kilka wariantów: ze zmianą chodu – najazd w stępie i za ostatnią belką przejście do kłusa, a następnie najazd kłusem i przejście do stępa po ostatniej belce; w różnych pozycjach: wysiadując lub stojąc w strzemionach. Na obie ręce.

Belki można podnieść na obu końcach o 20 cm nad ziemią, wtedy koń wyżej podnosi nogi. Jeżeli koń nie pracował przy podniesionych belkach należy go do tego stopniowo przyzwyczaić. Ćwiczenie na koncentrację i precyzję. Chodzi o to, aby w trzech chodach wyjechać kąt doskonały. Przy użyciu 4 belek tworzysz korytarz, a właściwie dwa, w kącie ujeżdżalni. Dzięki belkom będziesz musiał przygotować skręt, im bliżej położysz belki, tym bardziej utrudnisz ćwiczenie. Uwaga na konie, które mają problemy ze stawami – nie ustawiaj belek za blisko, bo będzie to zbyt skomplikowane. Krótkie skręty pozwalają umocnić masę mięśniową przy kręgosłupie, a także mięśnie brzucha. 

Belki na ziemi możesz wykorzystać do pracy na okręgu. Ustaw 4 tak, aby jeździć w kółko. Raz na jedną rękę, raz na drugą – średnica okręgu ok. 20 m – wtedy możesz ćwiczenie wykonywać w kłusie – zadanie to omawiałam we wpisie https://kasianafali.wordpress.com/2020/08/26/rozgrzewka/ Zadania z belkami na ziemi to ciekawe urozmaicenie seansów także dla jeźdźców ujeżdżeniowych: wzmacniają mięśnie, ćwiczą koncentrację i precyzję.Dziś pytanie, dziś odpowiedź: czy można tak ustawić belki, aby najeżdżać na nie zarówno w kłusie jak i galopie? Tak, jest taka możliwość, nawet jeżeli masz tylko 4 belki.

Tworząc artykuł korzystałam ze stron: https://blog.equisense.com

Rozmowy z Zuzanną

Zuzanna Kosińska – bohaterka powieści „Tango z koniem”.

Nie pamiętam jaki to był dzień tygodnia, ani czy byłam w biurze, czy w pokoju, ale jak podniosłam oczy znad zapisywanej kartki, zobaczyłam ją. Siedziała po drugiej stronie stołu i patrzyła na mnie brązowymi oczami jak kandydat w czasie rozmowy o pracę.

Krótkie, ciemne włosy otaczały okrągłą twarz. Miała ładne usta. Ani gruba, ani chuda. O takich kobietach mówi się, że mają w sobie coś, ale dokładnie nie wiadomo co. Ubrana raczej sportowo niż elegancko. Spojrzałam pod stołem na jej buty. Tak jak myślałam, nosiła balerinki.

– I co dalej? – zapytała.
Nie zrozumiałam. Po pierwsze nie przypominałam sobie, aby pukała, a już na pewno nie powiedziałam „ proszę wejść”.
– Co? Z czym? – spytałam aby zyskać na czasie.
– Ze mną. Nie mam pracy, pieniędzy – wyliczyła i pociągnęła nosem.
A co ja jestem? Pomoc społeczna? pomyślałam ale zapytałam spokojnie:
– Zabiłaś kogoś?
– Nie – glos jej zadrżał. – Powinnam?
– Byłoby łatwiej – stwierdziłam tonem znawcy. W końcu przeczytałam kilka podręczników o tym jak pisać, i o czym.
– Ciocia zmarła z przyczyn naturalnych. Tak było napisane w akcie zgonu – powiedziała cicho.
– Może miała jakąś tajemnicę. Coś chciała ukryć? Zaszła w ciążę i oddała dziecko do adopcji?
– Nic o tym nie wiem.
– Poszukaj, jesteś dziennikarką.

Skąd o tym wiedziałam? A także jak ma na imię. Przecież się nie przedstawiła.
Zuzanna…. I tyle, lat trzydzieści albo coś koło tego.
Dziennikarka. Skończyła studia, ale nie znalazła pracy w zawodzie. Wyjechała do Francji opiekować się ciotką. W klubie jeździeckim poznała Jean-Lou. Niewiele o nim wiem. Mieszka w Paryżu, koło kościoła, bo co rano budzą go dzwony. Dlaczego to ma znaczenie?

Lubię bicie dzwonów. Może to pamięć kolektywna sprawia, że dzwonom nadaje się specjalne znaczenie. Mogą obwieszczać radosne wydarzenia, smutne czy tragiczne. 
Jak w sobotę rano, 14 listopada, wszystkie okoliczne dzwony biły na trwogę.

Zawsze jest początek. Z końcem bywa różnie. Czasami nie możemy czegoś skończyć z przyczyn niezależnych od nas jak Mozart „Requiem”. Ktoś wyrwał kilka ostatnich kartek i koniec jest nam niedostępny.

Wysłałam Zuzannę na zawody, siedzi na nich już trzy miesiące. Pojechała z Błyskawicą zwaną Eklerkiem. Gdy złożyłam jej ostatnio wizytę, otrzepywała spodnie z końskiej sierści. Zbyteczny gest. Trudno strzepnąć ciemną sierść z białych spodni. Chciała pójść na kawę.

Jest taka nieporadna. Tak, to dobre słowo. Poczciwy może być pies. Ona jest nieporadna i niedostosowana. Jedyne czego nie lubi, jeżeli mogę to tak ująć, to Susan. Susan wzbudza w niej niechęć. Może dlatego, że akceptuje samą siebie i cieszy się życiem? Umie z niego czerpać, jak ze skarbca, pełnymi garściami. Ma Księcia Pustyni. Na początku trochę mnie to imię śmieszyło. Ale jaka różnica miedzy Sułtanem, a Księciem? Żadna. Bywają imiona bardziej nadęte.

Jest jeszcze Michele z Mirabelle. O nim wiem tyle, że ma samochód który uciągnie vana z dwoma końmi. Pojechał z Zuzanną na zawody do Mont.
Elisabeth – pani trener, oschła ale konkretna. Nie wmawia ludziom, że umieją jeździć jak nie umieją. Ma szczęście prowadzić klub dla właścicieli koni w regionie paryskim.

Tyle wiem, reszta jest milczeniem.

zdjęcie: Kaboompics

Konie, książki, kawa

I oczywiście morze. Wszystko razem się pięknie łączy — można jeździć konno po plaży (polecam, morska woda ma zbawcze działanie na kopyta). Można czytać leżąc na leżaku na piasku (słuchanie fal uderzających o brzeg uspokaja). Można też popijać kawę na tarasie kafejki i spoglądać jak niebo zlewa się na horyzoncie z morzem. Mieszkam nad morzem i jest to dla mnie niezwykle przyjemne doświadczenie.

Dużo czytam, ale nie będę pisać recenzji, jest sporo blogów z recenzjami, mogę za to opowiedzieć co ostatnio czytałam i jaką mam na ten temat opinię. Czy powieść mnie zachwyciła, czy nie.

Jedną z książek, które czytam w tej chwili jest: „Musimy porozmawiać o Kevinie” Lionel Shriver. Jest to historia opowiadana przez matkę młodocianego zabójcy. Kobieta opisuje wydarzenia od narodzin dziecka, aż do jego pobytu w więzieniu w formie listów do swojego byłego męża. Chce zrozumieć dlaczego doszło do tragedii. Trudna książka, która mówi o zaburzonych relacjach matka — dziecko. Nie jest to tak wychwalana, cudowna miłość macierzyńska, o której wszyscy marzą. Autorka opisuje codzienność kobiety, która stara się pozostać przy zdrowych zmysłach pomimo ciężkich przepraw z synem. Książka bardzo mi się podoba, skłania do zamysłu nad rodzicielstwem, jego blaskami, ale także ciemną stroną, kiedy dochodzi do porzucenia dzieci, przemocy czy nawet morderstw.

Kolejna książka na mojej podręcznej półce to „Weź się ogarnij” Pani Bukowej. Polecam wszystkim nieogarniętym. Dostałam w prezencie urodzinowym i nie mogę się od niej oderwać. Pani Bukowa dużo je, śpi i mało pracuje. Jej filozofia życiowa sprowadza się do tego, że leniwce nie pracują, a jakoś żyją. Staram się wprowadzać w życie.

Jeszcze jedna książka na koniec, aby nie było, że wybieram same interesujące pozycje. „Dziewczyna z pociągu” Pauli Hawkins ogromnie mnie rozczarowała. Na tylnej stronie, w opisie, przedstawiona jest jako trzymający w napięciu thriller, ale jak dla mnie napięcia było mało.

Kolejnym punktem na mojej liście są konie. Jeżdżę konno od tak dawna, że stałam się specem od dosiadu. Mogę zrobić doktorat, napisać pracę pod tytułem: Dlaczego jedni siedzą w siodle jak przyklejeni, a innych wyrzuca przy każdym foulée? Niestety, nalezę do tej drugiej grupy, dlatego moje obserwacje przydadzą się każdemu, kto usłyszał od trenera, że podskakuje na koniu jak worek ziemniaków. Zamówiłam kolejną książkę o poprawie dosiadu do kolekcji. Nazywa się: L’équitation centrée Sally Swift. Jeszcze jej nie mam, ale jak tylko ja dobrze obejrzę, to dam znać.

Kawa, piję jej tyle, )e w moich żyłach płynie ten aromatyczny napój przez cały dzień. Kawa daje mi energię na konfrontację z rzeczywistością, która skrzeczy i nie pozwala się oderwać od ziemi, aby bujać w obłokach.

Rozgrzewka

Wakacje sprzyjają farniente. Słońce, plaża, gorący piasek działają odprężająco, wracasz do swoich zajęć pełen nowych postanowień, jednak rozleniwienie bierze górę. Same dobre intencje nie wystarczą, aby przejść z trybu: odpoczynek, w tryb: aktywność. Dlatego proponuję kilka ćwiczeń na rozgrzewkę.

Koń traci formę wolniej niż człowiek. Jednak aby uniknąć kontuzji lub naderwania mięśni (myosites – zdarzają się często przy intensywnej pracy) trzeba konia spokojnie przygotować do zwiększonego wysiłku.

Ćwiczenie, które wzmacnia mięśnie, a przy okazji pozwoli poczuć się czterema nogami na wakacjach, to marsz w wodzie. Jeżeli tylko pogoda sprzyja, a w pobliżu masz jezioro, rzekę z niezbyt silnym prądem, morze, to pozwól koniowi pochodzić w wodzie. To doskonały sposób na powrót do formy, podobnie jak dla nas pływanie. Opór wody sprawia, że chodzenie jest trudniejsze, wymaga wysiłku, wzmaga harmonijną pracę mięśni.

Zejdźmy teraz na ziemię, ósemka wykonywana w stępie i kłusie wydaje się prostym zadaniem, a pozwala na pracę wszystkich partii mięśniowych konia. Wykonaj to ćwiczenie na obie ręce (prawo, lewo). Przy okazji możesz ustawić na środku jedną belkę. 

Bardzo lubię belki na ziemi, są fajnym i prostym narzędziem, dzięki któremu możesz urozmaicić seanse. Wystarczą dwie, aby dobrze się bawić, a przy okazji rozruszać mięśnie. Ustaw je w odległości 0,80 cm – 1m przy przechodzeniu w stępie. Odległość w kłusie to 1,30 – 1,40m. Zwróć uwagę, aby koń przy przechodzeniu przez belkę nie skakał zadem. Powtarzaj, aż koń zacznie stawiać nogi jedna po drugiej. 

To ćwiczenie na koordynację ruchów, koń musi kontrolować ruch kończyn i zginać stawy mocniej niż zazwyczaj. Możesz unieść koniec belki z jednej strony. I tak na przemian, czyli jeden koniec na ziemi, drugi podniesiony, a druga belka odwrotnie – podniesiony, na ziemi. To wygląda tak: 

ćwiczenia z belkami na ziemi możesz wykonywać w każdych okolicznościach „natury”. Na lonży lub w siodle. Jazda po okręgu pozwala pracować na obie ręce, a przy okazji koń jest zgięty w stronę, w którą idzie. Potrzebujesz do tego ćwiczenia czterech belek ustawionych na okręgu o średnicy 20 m. Ustaw je np. punktach A, P, V, X na czworoboku. Pozwala ci to pracować zarówno w stępie, jak i kłusie, na obie ręce. Poza tym chodząc po okręgu koń, musi się odpowiednio skręcić (incurvation).

Gdy wakacje dobiegną końca masz przygotowany plan treningu, życzę miłych wrażeń.

Przy opracowywaniu wpisu korzystałam z Equisense blog
Zdjęcia z internetu.

Przejścia

„Z dołu do góry, z góry na dół.
Z ciemności w słońce, z ciszy w krzyk.

Falowanie i spadanie, falowanie i spadanie.
Ruch, magnetyczny ruch, ściana przy ścianie” – śpiewała grupa Manaam. Rytm to także element jeździectwa, a śpiew pomaga się odprężyć i regularnie oddychać. 

Jazda konno i muzyka mają wiele wspólnego, w obu tych domenach dążymy do harmonijnego wykonania ćwiczeń. Nikt nie zostaje wirtuozem z dnia na dzień, potrzebne jest do tego wyrobienie nawyku, a to wymaga czasu, regularności i częstych powtórzeń. 

Przejścia są wstępujące i zstępujące, czyli gdy przechodzisz ze stępa do kłusa, a następnie do galopu, to są przejścia wstępujące.

Natomiast gdy przechodzisz z galopu do kłusa i do stępa, to są przejścia zstępujące. 

Nie musisz ich wykonywać jednego po drugim, w opisanej kolejności, przedstawiłam tylko ogólną zasadę.

Zanim powiem jak je wykonać, zacznę od pozycji, gdyż dobra pozycja to warunek konieczny do prawidłowego użycia pomocy. Podstawą dosiadu jest trójkąt utworzony z kości kulszowych i kości łonowej, przy rozluźnionych dużych mięśniach pośladkowych. Napięcie mięśni pośladkowych powoduje unoszenie kości kulszowych, co uniemożliwia głęboki dosiad. Możesz to sprawdzić na stołku, napinając i rozluźniając mięśnie.

W dosiadzie ujeżdżeniowym jeździec pozostaje cały czas w siodle, jego biodra podążają za ruchem. Grecki wódz Ksenofont stwierdził, że dosiad nie ma nic wspólnego z siedzeniem na krześle, przypomina bardziej stanie prosto w lekkim rozkroku na ugiętych nogach.

W półsiadzie jeździec wstaje w strzemionach i pochyla górną część ciała. Półsiad obejmuje całą gamę pozycji, w zależności od sytuacji, od lekkiego pochylenia, aż do maksymalnego wychylenia nad przeszkodą. Jeździec opiera na strzemieniu stopę w jej najszerszym miejscu, amortyzuje ruch konia w stawach: biodrowym, kolanowym, skokowym. Ciężar ciała równomiernie rozłożony na obu stopach. Pomoce działają niezależnie od siebie: nogi – z tyłu w przód, dosiad podąża za ruchem konia, palce na wodzach otwierają się lub zaciskają, kiedy chcemy „zamknąć” ruch do przodu. O tym za chwilę.

Użycie pomocy to rodzaj kodu między jeźdźcem a koniem. Jednym z podstawowych elementów tego kodu jest efekt przerywany – ucisk, przerwa, ucisk, przerwa. Akcja nóg zaczyna się od biodra, otwarte udo pozwala łydce na wywieranie nacisku z tyłu w przód. Przy dobrym wykonaniu pięta opada w dół. Powtarzalność tego działania sprawia, że koń wykonuje polecenie z coraz większą precyzją.

Zrozumienie poleceń może być zaburzone niekontrolowanymi ruchami nóg. Zamiast uderzać bez przerwy piętami o boki konia, lepiej jest użyć palcata. W chodach wstępujących jeździec wypycha konia biodrami i działaniem łydki od tyłu w przód. Góra ciała stabilna; ręka (palce) wywierają presję na wodze, aby koń mógł je poczuć, wodze muszą być napięte.

W przejściach zstępujących jeździec napina górną część ciała, odchyla się nieznacznie w ramionach i wsiada w siodło; robi się ciężki. Palce zamykają się na wodzach, w żadnym wypadku łokieć nie może się cofnąć, bo wtedy koń uniesie głowę, aby się bronić. Koń powinien być traktowany jako partner, a nie przeciwnik, któremu trzeba narzucić dominację siłą. Często powtarzając ćwiczenia, osiągniesz skuteczność i czystość wykonania. Im częściej jeździsz, tym lepsze rezultaty uzyskasz. Zobacz też wpis Magia https://kasianafali.wordpress.com/2020/08/23/magia/

Magia

„Epoka kamienia łupanego nie skończyła się dlatego, że zabrakło kamieni”.
Ludzie mieli ochotę na zmiany. 

Pomimo naszych chęci, aby wieść życie śwadome funkcjonujemy używając automatycznego pilota. Pomiędzy licznymi zajęciami mamy mało czasu dla siebie. Szkoda, bo to jest centrum udanego życia.

Rytuały – małe gesty, które na stałe wchodzą do codziennego planu zajęć, mają właściwości magiczne. Działają na mózg. Regularnie wykonywane wpływają na samopoczucie. Pozytywna energia, feel good, działa we wszystkich domenach. Dobrze przygotowane i realizowane pozwalają zadbać o własne ciało – tak jak na to zasługuje, otoczyć opieką psyche, po to aby rozwinąć kreatywność, pozwolić sobie na realizowanie marzeń.

Witaj w rituel power!

Dlaczego nie zacząć dnia piętnaście minut wcześniej? Zapalić pachnącą świecę, włączyć muzykę – pobudzającą czy nastrojową i wykonać taneczne pas w czasie przygotowywania śniadania. Eleganckim jeté przemierzyć kuchnię, aby nastawić kawę. Zgrabnie zakończyć wkładając tosty do opiekacza, następie ugiąć kolana i wyskoczyć w przód do pozycji wojownika (ćwiczenie jogi) rozciągając mięśnie. I tak codziennie.

Co na tym zyskasz? Dobry nastrój, rozgrzejesz się zanim wyjdziesz na wiosenne chłody, krew będzie lepiej krążyć, ciało nabierze sprężystości. Na początku może ci być trudno zmobilizować się do działania, ale dobra nowina jest taka, że z czasem mózg wytworzy potrzebne połączenia, najpierw będą przypominać ubitą drogę – pełną wyrw i dziur, ale z czasem stworzy się autostrada szybkiego ruchu. Nie będziesz potrzebować zachęty do wykonywania rytuałów, wejdzie ci to w krew.

Jak połączyć tę radę z jazdą konno? Im częściej coś robisz, tym większej wprawy nabierasz. Liczy się też regularność, lepiej robić coś stale niż raz na jakiś czas. Jeżeli decydujesz, że co wtorek jedziesz do klubu na jazdę – rób to. Nie zmieniaj planów, gdyż trudno jest po przerwie wskoczyć w rytm.

Ave Caesar

– Teraz pani kolej – powiedział młody asystent ze słuchawkami na uszach i notatnikiem w ręku popychając ją lekko w stronę wejścia.
Niedecydowana podeszła do jasnej linii oddzielającej ciemny przedsionek od sceny „Ave, Caesar, morituri te salutant” pomyślała. „Czy tak czuł się Faust, gdy sprzedał duszę diabłu za obietnicę wiecznej młodości?” Ona też sprzedaje duszę za możliwość znalezienia w wyszukiwarce Google swojego nazwiska. Pokolenia uczniów będą się zastanawiać co chciała powiedzieć w swojej książce. 
A tak naprawdę, to co chciała powiedzieć?
– Proszę na scenę! – nakazał zniecierpliwiony asystent – Ma pani tylko pięć minut.
Spiker zapowiadał jej występ, usłyszała brawa i krzyki.
Podeszła do mikrofonu oślepiona blaskiem jupiterów. Przełknęła ślinę, serce waliło w klatce piersiowej, czuła się jak zwierzę zaskoczone światłami samochodu.
– Witamy nową kandydatkę w teleturnieju „Niesamowity talent”. Czy może się pani przedstawić?
– Zuzanna Kosińska
– Czym się pani zajmuje?
– Piszę…
– Wszyscy uczestnicy teleturnieju piszą, a o czym pani pisze? – członek komisji uśmiechał się do niej uprzejmie, ale ona miała wrażenie, że najchętniej napiłby się wreszcie kawy. W każdym razie ona by się napiła.
– O relacjach między zwierzętami i ludźmi, przede wszystkim piszę o koniach, o więzi jaką może nawiązać jeździec i koń…
– Dlaczego uważa pani, że to jest ważne? – przerwał jej jeden z jurorów.
– W dzisiejszym świecie jesteśmy skazani sami na siebie, musimy liczyć na własne możliwości, aby przetrwać, żyjemy w ustawicznym pędzie uzależnieni od telefonów, komputerów, gier elektronicznych. Mamy wrażenie, że jesteśmy w kontakcie z innymi dzięki sieci internetowej, ale to fałsz. Nie umiemy nawiązać i utrzymać więzi.
— I dlatego radzi pani każdemu z nas kupno konia?
Na sali rozległ się śmiech. Chciała zniknąć, zapaść się pod ziemię. Oni i tak nie zrozumieją, jest tylko pionkiem w ich grze. Wzięła w niej udział, aby wygrać pieniądze na wydanie swojej powieści, ale to był błąd, wielki błąd. Jak ma im opowiedzieć o pustce, którą czuje i którą może zapełnić pisząc albo jeżdżąc konno? Wśród ludzi czuje się zagubiona, samotna. Nie umie ich przekonać.
– Czas się skończył. Następny!